سخنرانی محمد حسین اقبال نیا در شب اول محرم سال ۱۴۰۵ با موضوع تذکراتی برای ورود به مجالس حسینی
تاریخ: ۱۴۰۵/۳/۲۵
شب اول؛ چرا از بعضی هیئتها دست خالی برمیگردیم؟
خیلیها دهه محرم به مجلس عزا میآیند، اما همه دستپر برنمیگردند! در منبر شب اول، ۲ تذکر حیاتی برای قبولی عزاداریها مطرح شد که اگر رعایت نشوند، خروجی بسیار ناچیز است:
۱. نیت؛ موتور محرک اعمال ما
عمل ما، روبنای وجود ماست؛ قرآن کریم میفرماید: «قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِ» (بگو هر کس بر اساس شاکله و نیت خود عمل میکند).
خطر نیتهای مشوب: در تاریخ کسانی بودند که در رکاب پیامبر (ص) جنگیدند و کشته شدند، اما به جای شهید راه خدا، «شهیدِ حِمار» (شهیدِ راه غنیمت و الاغ) نام گرفتند!
سنجش عمل با نیت: امام صادق (ع) فرمودند: «لَا عَمَلَ إِلَّا بِنِيَّةٍ» (هیچ عملی عمل نیست مگر به نیت) و «لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَىٰ» (برای هر کس همان چیزی است که نیت کرده). اگر نیتِ آمدن به هیئت خودنمایی، رقابت، ترس از حرف مردم یا فقط عادت باشد، نوری دریافت نمیکنیم؛ چراکه: «إِنَّ اللَّهَ يَحْشُرُ النَّاسَ عَلَىٰ نِيَّاتِهِمْ» (خداوند مردم را بر اساس نیتهایشان محشور میکند).
بالاترین نیت چیست؟ حضور به نیت مواسات با امام زمان (عج)، امتثال امر ایشان و تسلی دادن به قلب عزادارِ ولیّخدا.
۲. احیای امر اهلبیت؛ هدف اصلی مجالس
چرا در خانههایمان نمینشینیم و دور هم جمع میشویم؟ طبق تعالیم ائمه (ع)، این اجتماع بزرگ باید دو رکن اصلی داشته باشد:
– رکن اول؛ یادگیری معارف (تفقه در دین): مجلسی مورد رضایت است که کلام ائمه در آن محور باشد، نه نظرات شخصی. امام صادق (ع) معیار انتخاب مجلس را اینگونه فرمودند: «التَّلَاقِي وَالتَّذَاكُرُ عِنْدَ أَهْلِ… الثَّبَاتِ» (ملاقات و گفتگو نزد کسانی که در مسیر ما اهل استقامت و ثبات هستند). حضرت درباره این مجالس فرمودند: «تِلْكَ الْمَجَالِسُ أُحِبُّهَا» (من این مجلسها را دوست دارم) و حتی بالاتر: «لَوَدِدْتُ أَنِّي مَعَكُمْ فِي بَعْضِ تِلْكَ الْمَوَاطِنِ» (دوست داشتم در برخی از این جایگاهها با شما حضور داشتم).
– رکن دوم؛ حزن و بکاء (مشارکت در مصیبت): اشک و حسرت طولانی بر سیدالشهدا (ع)، نشانه و سند قطعی ایمان است. امام صادق (ع) فرمودند: «رَحِمَ اللَّهُ شِيعَتَنَا… فَقَدْ وَاللَّهِ شَارَكُونَا فِي الْمُصِيبَةِ بِطُولِ الْحُزْنِ وَالْحَسْرَةِ» (خدا شیعیان ما را رحمت کند… به خدا قسم آنها با حزن و حسرت طولانی، در مصیبت با ما شریک شدند).
یک پیشنهاد عملی از منبر شب اول:
در این ده شب، هر شبی که به هیئت میروید، حداقل یک یا دو نکته و حدیث را در گوشی یا دفترچهای یادداشت کنید. این یعنی تفقه در دین؛ تا با استقامت در این مسیر («وَأَن لَّوِ اسْتَقَامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَاهُم مَّاءً غَدَقًا») در پایان محرم، سطح معرفت و سواد دینیمان رشد کرده باشد.